Terug naar het menu
Schaatsen
Ria Evertse Staartjes
Het vriest en er ligt ijs op de sloten en dan slaat de schaatskoorts toe.
Het marathon schaatsen begint eind van de week en zelfs een klein beetje hoop op een elfsteden tocht.
Ons schaats plezier was op de vijver bij de von Liebigweg en de slootjes rond het voetbalveld.
In mijn beleving was de vijver groot, maar toen wij er tijdens onze Wetbuurt Amsteldorp wandeling er langs liepen was het eigenlijk maar klein, maar in de beleving van en kind is alles groter dan het lijkt.
Op de vijver was het altijd druk, krabbelende kinderen op hun Friese doorlopers, de grote jongens die stoer het ijs opkwamen zoals de jongens van Parree die konden schaatsen.
Tegen de tijd dat het donker was ging je naar huis met verkleumde handen, die nat waren geworden omdat je steeds je handschoenen uit moest doen om de banden van je schaatsen weer strak te binden.
Maar dan kwam je thuis waar de kachel branden en je er voor ging zitten om je handen die pijnlijk tintelde te verwarmen.
De kachel was de enige verwarming bron in het huis, de slaapkamers waren koud, geen dubbele beglazing zoals de tegenwoordige huizen, zodat in de vorst periode de ijsbloemen op de ramen stonden.
Ook geen verwarmde badkamer zoals nu, maar je 's morgens wassen in de keuken, mij moeder liet dan de gaspitten branden om het een beetje warm te krijgen.
Naar bed ging je met een kruik, in het begin prettig maar als je 's nachts wakker werd lag je met zo'n koud stenen ding aan je voeten.
Ook de sneeuw gaf veel plezier, na het eten nog naar buiten en glijbanen maken, dikke pret.
Gestrooid werd er niet de mensen hielden zoveel mogelijk hun stoep schoon en als je wat wilde verdienen deed je het voor de buren.
De winter van 1962 /1963 was erg streng veel vorst zodat zelfs de Amstel dichtgevroren was en de auto's over het IJsselmeer naar Friesland konden rijden.
Ik wens de kinderen van de Wetbuurt net zoveel schaats plezier op de vijver als wij in onze jeugd hebben gehad.