IJsland

De vijfde chemo raast door mijn lijf en ik ben zieker dan ooit tevoren. Binnen enkele weken is mijn actieve leven totaal verwoest en doet mijn lichaam al lang niet meer wat ik wil. Mijn leven wordt beheerst door pijn en angst en mijn gedachten gaan over dood, overleven en afscheid nemen. En dat dan 24 uur per dag. Je wordt er niet echt vrolijk van. Regelmatig staar ik apathisch naar de tv tot op een bepaalde dag het woord kanker opeens mijn aandacht triggert. Drie jonge mensen vertellen over hun ziek zijn en hun laatste wens. En daar staat ze, een jonge vrouw met kanker die vertelt dat zij IJsland wil zien. En dat gebeurt. Beelden van overdonderende watervallen, spuitende geisers, kale vlakten, leegte en schoonheid schieten over het beeld. En ik denk, dat wil ik ook. En vanaf dat moment is er een extra gedachte bijgekomen... als ik de kanker en de chemo´s overleef ga ik naar IJsland.

Anderhalf jaar later is het zover en land ik vol verwachting op Keflavík en kan bijna niet geloven dat ik het heb gehaald. Dit is mijn droomreis. En IJsland maakt alles waar. Het is ruig en betoverend. De eerste waterval die ik zie tijdens mijn reis is niet de grootste, breedste of hoogste. Het is een heel gewone waarvan er honderden te vinden zijn op het eiland. Maar voor mij is het een emotioneel breekpunt. Hier sta ik dan snotterend naar mijn allermooiste waterval te staren. Ik heb het gered, ik ben op IJsland.

En... ook voor gezonde mensen is IJsland een aanrader.