Limerick (Ierland)

We zijn weer terug van het bezoek aan Limerick City in Ierland. En, hoe vond je het vraagt een kennis van Ierse afkomst. Tja, waar moet je beginnen na zoveel indrukken. Eigenlijk begint het verhaal een paar maanden eerder. Als lid van een huizenruilclub komt er een verzoek binnen uit Limerick. Gegevens en foto’s worden uitgewisseld en we hebben een deal met een jong stel. In dit geval dus geen reisgidsen maar tips van onze collega-ruilers en sleutels per post van hun voordeur.

Het huis ligt een paar tellen lopen van de Shannon en een paar minuten van het centrum, het is een ideale uitvalsbasis. Het leuke van een huizenruil vinden wij dat je voor bepaalde tijd een ‘local ‘ bent. Je zet je eigen kliko aan de weg, ziet ’s morgens de kinderen in dit geval in uniform naar school wandelen, hoort de gesprekken aan bij de bakker om de hoek en ziet het leven van alledag dus van heel dichtbij.

King John’s Castle neemt een prominente plaats in aan de Shannon en is één van de grootste trekpleisters van de stad. Tijdens de Culture Night kun je het kasteel gratis bezoeken en dat is zeker een aanrader want 9 euro is een fors bedrag voor het gebodene. Maar ja, ook deze stad lijdt onder de crisis. Winkelpanden zijn er volop te huur en te koop. In de supermarkten vinden de aller-goedkoopste producten de meeste aftrek en zien wij dat ondanks de enorme sortering kaas onze boterham hier duurder zal uitpakken

Een vastomlijnd plan om de stad te ontdekken hebben we niet echt en de eerste dagen dwalen we willekeurig rond. Onderweg zien we veel kleurige winkelgevels en ontdekken we dat de meeste tweedehands winkels hun spullen verkopen voor een goed doel o.a. voor de dierenbescherming en de kankerbestrijding. Daarnaast wordt er voor de deur van iedere supermarkt of warenhuis gecollecteerd voor iedere denkbare aandoening van het menselijk lichaam. Ook bij de kassa’s vind je regelmatig bussen waarin je het overtollige kleingeld kwijt kunt. Of wordt je geholpen met het inpakken van jouw boodschappen in de hoop dat je iets doneert voor rugbyclub of instelling. Kortom er wordt voortdurend een beroep gedaan op het goede hart en de portemonnee. De Ieren geven en wij doen mee.

Nou vind ik het zelf altijd wel prettig wanneer ik zelf kan bepalen of ik wel of niet doneer en ook het bepalen van het bedrag aan mij is, daarom heb ik moeite met het bordje bij de St. Mary’s Cathedral waarop een ‘gift’ van 3 euro voor de entree wordt gevraagd. De cathedraal is nog steeds in gebruik en kan buiten de diensten om bezocht worden. Op informatieborden worden zowel de tijdslijnen van de wereldgeschiedenis als van de cathedraal/limerick weergeven en dat is interessant om naast elkaar te zien. De inrichting is enigszins chaotisch, IKEA-achtige stoelen naast eeuwenoude exemplaren, rollen oud tapijt en een ladder naast een praalgraf, planken en een stofzuiger in een kapel en ga zo maar door. Buiten staan de vergunninghouders geparkeerd op de oprijlaan tussen de graven.

Andere publiekstrekkers zijn het Limerick en het Huntmuseum en inmiddels hebben wij toch maar een planning gemaakt want met al dat lanterfanten missen we straks nog deze highlights van de stad. Het Limerick Museum staat als eerste gepland maar de openingstijden op internet komen niet overeen met de werkelijkheid, de deur is dicht en blijft dicht die dag. Het Huntmuseum is een goed alternatief, er is een mooie vaste collectie en ook de tijdelijke tentoonstellingen waren de moeite waard. De fototentoonstelling van Gerry Andrews vonden wij echt super. Ook dit museum nam deel aan de Culture Night en bood jonge mensen de ruimte om een aantal prachtige opera nummers ten gehore te brengen. Een perfecte uitvoering op een bijzondere plek met een enthousiast publiek . Het Limerick Museum hebben wij uiteindelijk alleen van buiten gezien want later bleek dat men binnen druk bezig was de collectie in te pakken voor de verhuizing. Helaas voor ons op het verkeerde moment.

Het nieuwe Frank McCourt Museum stond op ons lijstje voor een regenachtige middag. En hoewel wij voor Ierland buitengewoon mooi weer hebben gehad diende zich toch nog een regendag aan en trokken we naar het museum. Misschien even handig om te weten is dat Frank McCourt de auteur is van de autobiografie Angela’s Ashes (De as van mijn moeder) en geboren en getogen in Limerick later in New York een beroemdheid werd. Inmiddels is hij overleden en is er op de eerste verdieping van zijn vroegere lagere school een museum aan hem gewijd. Twee kamers met een jaren ’30 inrichting van de vorige eeuw moeten zijn ouderlijk huis voorstellen en er is een klaslokaal uit die tijd ingericht. Op zich niet heel bijzonder maar wat het zo de moeite waard maakt om te gaan is de zeer enthousiaste en goed vertellende gastheer van het museum. Voor de schilderliefhebbers, het museum, heeft plannen om op zolder schildercursussen te gaan organiseren.
Wat musea betreft waren wij in Limerick door ons lijstje heen. En dus op naar het volgende, op internet vonden wij een kerkenroute en ja, er zijn dus inderdaad genoeg kerken om er een route langs uit te zetten. De meeste kerken verkeren in goede staat en worden ook nog gebruikt alhoewel het bezoekersaantal ook in Ierland begint terug te lopen. Zo erg zelfs dat er al een kerk verkocht moest worden en de grote kerk aan Henry Street blijft voorlopig tot onbekende datum gesloten.

Wil je tijdens je vakantie naar de film of het theater dan is The Belltable Arts Centre een goede plek in het centrum. Het is een klein theater , met kunst aan de muur en een gevarieerde agenda en met name de kwaliteitsfilm krijgen hier een plek.

De Milk Market hebben we na de mislukking van vorige week nu opnieuw geprobeerd op zaterdag. En dat was prima, veel verse producten uit de omgeving en nog een redelijk aantal non food kramen. Qua aantallen niet te vergelijken met de Dappermarkt of de Albert Cuyp maar de kwaliteit van de
producten is goed.

Heb je geen zin om zelf in de pannen te roeren dan biedt Limerick een ruime keus aan restaurants en pubs. In alle prijsklassen zijn er restaurants te vinden. Milano’s aan de Shannons heeft heerlijke pizza’s en pasta’s . Zoek je iets sjiekers dan is the Glasshouse of the French Table zeker een optie. Maar gewoon een avondje pub food kan ook heel gezellig zijn of ’s middags thee met wat lekkers bij Bean an Tí vonden wij ook een feest.

Onze vakantie vorderde al aardig en er stonden nog steeds een aantal ‘To Do’ dingen op ons lijstje. Bovenaan prijkte een bezoek aan de Cliffs of Moher. Navraag op het station doet ons beslissen om een dagtocht te boeken bij Barrat Tours en niet zelfstandig de regiobus te nemen. Helemaal tegen onze gewoonten in want we hechten beiden aan onze vrijheid en zelfstandigheid maar in dit geval slaat de wijzer door naar de andere kant. De reden, de regiobus is bijna even duur als de georganiseerde trip die bovendien een aantal interessante extra stops . De cliffen zijn adembenemend mooi en bij mooi weer zou ik zeggen, doe toch de regiobus, neem een picknickmand mee en loop zo ver als je kunt van de entree weg. Wijzelf hadden te maken met het typische snel wisselende Ierse weer en een tijdslimiet dus voor ons zat er geen picknick in maar als je tijd hebt is het een aanrader.

Buiten de dagtocht maken we in Limerick geen gebruik van het openbaar vervoer. Het is er wel in de vorm van een busnet maar wij hebben de beschikking over twee fietsen en die gebruiken we voor de langere afstanden. Nu is fietsen in Ierland iets wat je een uitdaging zou kunnen noemen. Het land heeft zeker mogelijkheden voor de mountainbiker maar men is niet gewend aan het ‘gewone’ fietsverkeer. In Limerick City zelf kun je redelijk veilig fietsen en eventueel op bepaalde stukken over de stoep fietsen. Buiten de stad op de 80 km wegen wordt het pas echt spannend. De meeste wegen zijn smal met veel bochten waardoor het overzicht slecht is , snelheidslimieten worden regelmatig overschreden en bij autoverkeer van beide kanten is het soms wat ongemakkelijk om de geluiden van een vrachtwagen vlak achter je te horen. Nu eenmaal thuis, probeer ik te voelen hoe spannend dat ook al weer was maar het gevoel is weg. De mooie uitzichten herinner ik mij nog wel.

Maar hoe was het daar verder vraagt mijn kennis. Zij doelt duidelijk niet op de toeristische mogelijkheden. Limerick City kwam namelijk ruim 10 jaar geleden alleen nog negatief in het nieuws. In een strijd tussen rivaliserende drugsbendes vielen destijds ook meerdere onschuldige slachtoffers met als wrang hoogtepunt de moord op een bekende rugbyspeler. Limerick City werd omgedoopt in Stab City en in een latere documentaire The Capital of Crime genoemd. Op de beelden van toen zie je hoe een stad van amper 100.000 inwoners vat probeert te krijgen op het extreme geweld. Vandaag de dag is de rust weergekeerd in Limerick City, zijn er wetten aangepast en wemelt het in de stad van camera’s. De bewakingssector is hier big business want ook particulieren schromen niet om een camera te laten op te hangen. Is dit het prijskaartje voor de rust vragen we ons af.

Bij toeval komen wij al fietsend terecht in de wijk Moyross waar het geweld ooit ontstond. De huizen zien er solide uit, ruimte en groen zijn er volop aanwezig evenals troep trouwens. Tuinen zijn opslagplaatsen voor allerhande troep en het geeft de straten iets troosteloos. Onveilig voelen we ons geen moment.

En wat is jouw verder opgevallen in de stad wordt mij nu gevraagd. Indrukken wisselen zich af in mijn hoofd. De keurige rijen bij de bushalte, de kassa’s en de marktkramen, iedereen die netjes op zijn beurt wacht. De gesprekken met de caissière ook als de rij wachtenden lang is. De overheersende modetrend voor jong en oud om zich in sportkleding te hijsen en waarbij het atletisch voorkomen regelmatig ontbreekt. De ongezonde relatie die Ieren hebben met alcohol. Het drankgebruik ligt hoog en iedere dag komen we dronken mensen tegen op straat waarvan je bij een flink aantal de vraag kunt stellen of er die dag nog een nuchter moment is geweest. Maar het meest viel ons de mix tussen jong en oud op. Of het nu een bezoek aan de pub, de greyhoundraces, het theater of een rugbywedstrijd is overal zie je heel jong tot heel oud ongedwongen samen gaan. Niet naast elkaar maar met elkaar.