Terug naar het menu


Werken doet hij al lang niet meer maar vrijwilliger bij de Frankendaelschool is hij nog steeds






Ook Annie, nu 72 is meer dan tien jaar verbonden geweest aan de school. Vele lokalen heeft zij schoongemaakt en dat in een tijd dat er nog geen geiser aanwezig was.
Jan en Annie

Tijdens de repetities van de buurtmusical in de Frankendaelschool viel mij een kranige meneer op die de pensioenleeftijd al was gepasseerd maar nog steeds actief was door middel van allerlei hand- en spandiensten op de Frankendaelschool. Dit was beslist niet iemand die achter de geraniums zat weg te kwijnen en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Jan en zijn vrouw Annie stemde in met een gesprek en op een regenachtige ochtend in januari ging ik bij hen op bezoek.

Sinds 1962 wonen zij in hun huidige woning in de Von Guerickestraat tegenover de Frankendaelschool. Jan woonde ook daarvoor al in Amsteldorp met zijn ouders die een woning hadden gekregen via de Nederlandse Spoorwegen, waar zijn vader 47 jaar werkzaam is geweest. Eerst als loopjongen en met de jaren opgeklommen tot controleur, zo vertelt Jan.

Zelf diende hij in Indi├ź, hij vond het een mooie tijd. In de huiskamer staat een groot beeld dat Jan's liefde voor de Aziatische kunst toont. Een foto aan de muur toont een nog jonge Jan in militair tenue tijdens de opening van vliegveld Zestienhoven. Inmiddels wordt Jan deze maand 82, werken doet hij al lang niet meer maar vrijwilliger bij de Frankendaelschool is hij nog steeds. Niet meer zo vaak als voorheen maar er kan nog altijd een beroep op hem worden gedaan.

Jan vertelt over de fiets die bij de Frankendaelschool in bruikleen is en die door de leerkrachten wordt gebruikt om te pendelen tussen de school in Amsteldorp en de school aan de Hogeweg. De fiets lag in de sloot en Jan heeft de fiets er uit gehaald en het framenummer doorgegeven aan de agenten van bureau Linnaeusstraat. Maar daar waren zij niet geïnteresseerd zegt Jan en op de briefjes bij de Vomar en AH kreeg hij ook geen reactie dus toen heeft hij de fiets maar opgeknapt. De school mag de fiets nu gebruiken.

Ook Annie, nu 72 is meer dan tien jaar verbonden geweest aan de school. Vele lokalen heeft zij schoongemaakt en dat in een tijd dat er nog geen geiser aanwezig was. Zij vertelt dat zij steeds een keteltje water moest gaan koken voordat zij weer verder kon met haar werk. Ook Jan weet dat nog wel en vertelt dat er onder de school ook nog steeds een gastank ligt uit de tijd dat er nog op gasolie werd gestookt. Hij zegt: Toen ze over gingen op gas hebben ze de tank gasvrij gemaakt en gevuld met zand maar de pijp van de afvoer zie je nog steeds.

Jan en Annie weten veel over de buurt, zaken die ik als "nieuwkomer" niet ken. Zij vertellen over de tijd dat er nog drie basisscholen waren in Amsteldorp, een openbare, een christelijke en een roomskatholieke. De huidige Frankendaelschool heette toen Hummeloord en was een kleuterschool. Misschien moeten wij binnenkort nog maar eens afspreken om over de geschiedenis van Amsteldorp te praten.

Tegenwoordig maakt Annie met veel geduld grote legpuzzels, waarvan er enkele aan de muur prijken. Jan vindt ze wel mooi maar hij zegt het geduld er niet voor te hebben. Zijn passie was vroeger fietsen en dan niet een blokje om maar lange afstanden. In zijn schuurtje toont hij de bekers en medailles van zijn wielerperiode. Vele lange afstandsritten heeft hij gemaakt, soms wel meer dan 140 km. Fietsen doet hij nog steeds wel maar niet meer zo ver. Straks misschien weer samen met Annie als haar nieuwe driewielfiets wordt geleverd. Nadat zij met de fiets twee maal door een automobilist ten val was gekomen, is Annie onzeker geworden en bang om te vallen. Maar op de driewielfiets durft zij het wel weer aan.

Wat zij ook samen doen is deelnemen aan de koffieochtenden in 't Hoeckhuys. We komen echt voor de gezelligheid zegt Jan en zeker niet voor het eten hoor. Ik eet maar twee sneetjes brood tijdens de lunch vertelt hij. Als er alleen koffie met een koekje zou zijn dan zouden wij ook gaan, gewoon om een beetje te babbelen.

Annie vertelt dat zij vaak meerijden met de buurman van de overkant naar de koffieochtenden. Deze buurman brengt hun trouwens vaker ergens naar toe. Naar bijvoorbeeld het AMC, de winkels op de Middenweg of de huisarts, zegt Annie en gaat zij verder de buurman wil er niets voor hebben daarom kook ik regelmatig ook voor hem. Jan en Annie vertellen erg blij te zijn met zijn hulp. Annie zegt dat er eigenlijk een busje zou moeten komen dat een paar keer per dag een rondje Amsteldorp maakt. Want voor veel oude mensen is het best ver om van achteruit het dorp naar bijvoorbeeld de bushalte te lopen. Hoe dat er in de praktijk uit zou moeten zien weet Annie ook niet, zij blijven voorlopig nog met de buurman meegaan.

Senna, januari 2011