Terug naar het menu


Toen hij Rietje zag, dacht hij: “Zij is van mij” en in 1966 zijn ze in het huwelijksbootje gestapt.
Leo en Rietje Post

Leo Post (1938) komt oorspronkelijk uit de rivierenbuurt. Zijn vader had een bakkerij en in de winter zorgde Leo er altijd voor, dat de stoep sneeuwvrij bleef. Hij zong altijd graag, ook tijdens het doen van dit klusjes. Toen zijn buurvrouw hem hoorde zingen, nodigde ze hem uit om een keer naar de operettevereniging te komen. Dat wilde hij wel en zo kwam Leo bij de OZG (Operette Zangers Groep) Orpheus in Amsteldorp terecht. Hier ontmoette hij Rietje, het zusje van deze buurvrouw. Toen hij Rietje zag, dacht hij: “Zij is van mij” en in 1966 zijn ze in het huwelijksbootje gestapt.
Vervolgens zijn ze samen in het ouderlijk huis van Rietje (1942) en boven de textielwinkel van haar ouders gaan wonen. Mevrouw Post woonde hier voorheen met haar ouders en drie zussen. De vier meisjes sliepen met een opklapbed in de woonkamer en de ouders sliepen in een kleine kamer naast de woonkamer.

In eerste instantie was Leo niet zo enthousiast over een verhuizing naar Amsteldorp. In de Rivierenbuurt had hij veel vrienden en kende hij een hoop leuke mensen. Maar doordat hun beide vaders ziek waren, moest hij kiezen tussen de bakkerij en de textielwinkel. Omdat Leo ondertussen als tenor bij de opera zong en hij de werktijden van de bakkerij hier niet goed mee kon combineren, heeft hij voor de textiel gekozen en was hij genoodzaakt naar Amsteldorp te verhuizen.
Het huis was slecht, maar ze zijn erin geslaagd het huis van lieverlee op te knappen. Later kregen ze het huis ernaast erbij, waardoor het een heel bijzonder huis is geworden. Na enige tijd raakte Leo gewend aan de buurt en voelde hij zich heerlijk in Amsteldorp. Bovendien woonde ondertussen een groot deel van zijn familie in de buurt. Dit komt doordat Leo’s vader ooit 7 huisjes in de buurt heeft gekocht. Deze kosten destijds in totaal 70.000 gulden.
Na 20 jaar knopen, garen, bandjes, kousen, kleding, enzovoorts te hebben verkocht, hebben Leo en Rietje hun winkel gesloten. Rietje is toen vrijwilligerswerk bij Het Open Hof gaan doen. Ze heeft daar in het winkeltje gewerkt, is met de bewoners mee geweest op vakantie en heeft meegeholpen bij filmmiddagen, soosavonden en optredens. Na 27 jaar is ze hiermee gestopt.

Leo kon zich na het sluiten van de winkel volledig op de opera richten. Hij kan het zich nog goed herinneren toen Joan Sutherland, een wereldberoemde sopraan, bij hen kwam zingen. Zijn vader adoreerde deze zangeres. Toen Leo in het muziektheater naast haar stond, moest hij aan zijn overleden vader denken en dacht: “Pa, dit had je moeten zien”.
Ondanks zijn keuze voor de opera en de textiel is Leo altijd blijven bakken, wat niet onbekend bleef. Op een gegeven moment werd hij benaderd door een groepje mensen met de vraag of ze bij hem mochten komen bakken. Het echtpaar heeft uiteindelijk wel 500 enthousiasten groepen onder de naam ‘Bak mee met Lee’ gehad. Ze hebben dit 10 jaar gedaan en hebben dit hele gezellige momenten gevonden. En nog steeds bakt Leo. Hij laat een doos met prachtige taartjes zien en geeft bij het weggaan een truffelbonbon mee.

Tot slot vertelt hij over de twee zogenoemde struikelstenen, die op de stoep voor de Reaumurstraat 22 zijn geplaatst. Aan Leo is verteld, dat er tijdens de Tweede Wereldoorlog een Joods gezin op dit adres woonde, de familie Godschalk. Tijdens een razzia in 1943 is de zoon over de heg aan de buurman, de heer Tap gegeven en is hij vervolgens door de heer Tap naar Friesland gebracht. Hierdoor heeft deze jongen de oorlog kunnen overleven. Een paar jaar geleden is de zoon hier geweest en heeft hij deze twee ‘struikelstenen’ voor zijn ouders onthuld.

Irene Peters, maart 2015


Struikelstenen



Stolpersteine is een project van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig (1947) en betekenen letterlijk struikelstenen. De stenen (10x10) worden als gedenktekens aangebracht op het trottoir voor de huizen van mensen die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s verdreven, gedeporteerd, vermoord of tot zelfmoord gedreven zijn. Op de stenen zijn in een messing plaatje de naam, geboortedatum, deportatiedatum en plaats en datum van overlijden gestanst. De kunstenaar noemt ze Stolpersteine, omdat je hierover struikelt met je hoofd en hart. Ook moet je je buigen om de tekst te kunnen lezen. De stenen herinneren ons onder andere aan de Joden, zigeuners, politieke gevangenen, homoseksuelen, Jehova’s getuigen en gehandicapten. Het project loopt sinds 1994 en eind 2014 had Demnig al 50.000 struikelstenen geplaatst in meer dan duizend steden in Europa.
Bron: wikipedia