Terug naar het menu


“Ik wil niemand tot last zijn. Daar niet, en hier niet,” zegt Lenie.
Lenie van der Horst

“Weet u dat u een bijnaam heeft?” vraag ik Lenie van der Horst (87) aan het begin van het interview.
“Ja, dat weet ik. Ze noemen me Lenie Portugal. Sommige mensen weten mijn echte achternaam niet eens.” Lenie gaat al meer dan 25 jaar jaarlijks voor langere tijd naar Portugal. De eerste keer ging ze 2 maanden. “Ik weet het nog precies. Ik ging samen met mijn zus en we betaalden 375 gulden per persoon voor 8 weken”. Niet veel later gingen ze voor en na de kerst een aantal maanden. Destijds ging ze nog voor de feestdagen terug naar Nederland. Ondertussen is haar zus overleden en verblijft Lenie 7 tot 8 maanden per jaar in Portugal. Vanwege Lenie’s leeftijd reist haar dochter tegenwoordig met haar mee. Zij blijft dan een aantal dagen en gaat dan weer terug naar Nederland. Tussendoor komt haar dochter nog een paar keer over, net als de zoon van Lenie. Hiernaast bezoekt haar kleindochter haar ieder jaar en zijn er zelfs een paar keer kennissen en vriendinnen vanuit Amsteldorp overgekomen.

Lenie voelt zich heel erg thuis in Portugal en kent er ondertussen veel mensen. Ze trekt daar met ‘de ploeg’ op, een groep van ongeveer 15 andere Nederlanders die ook een aantal maanden per jaar in Portugal verblijven. In dit gezelschap is zij één van de oudsten. Ondanks haar leeftijd kan ze zichzelf nog prima redden. Alleen het lopen gaat wat moeizaam, maar met haar rollator kan ze de groep nog goed bijhouden. “Ik wil niemand tot last zijn. Daar niet, en hier niet,” zegt Lenie.

In het warme klimaat van Portugal heeft ze minder last van haar spierziekte. Bovendien houdt ze van het Portugese buitenleven. “We zitten daar al om 9:30 uur op het terras koffie te drinken en soms lunchen we samen. Vervolgens gaan we allemaal onze eigen weg en aan het einde van de middag zien we elkaar weer op het terras. Het komt dan wel eens voor, dat we met een paar mensen bij elkaar eten of dat we uiteten gaan. Net hoe het uitkomt. Een driegangenmenu kost hier maar tussen de 6 en 10 euro.”

Na al die jaren heeft ze ook leuk contact met een aantal Portugezen opgebouwd. “Ze zijn daar zo warm. Als ik na een paar maanden Nederland weer terug in het havenstadje kom, krijg ik altijd een knuffel van de kapper en van de mensen bij het restaurant. Eerste en tweede kerstdag vieren Portugezen met hun familie, maar voor kerstavond word je altijd wel uitgenodigd en dat is zo leuk. Alleen de Chinees is met de kerstdagen open. Dan eten we dus daar met de hele ploeg.”

In de zomer is het zo heet, dat Lenie een poosje naar Amsterdam gaat. “Ik ga vier maanden op vakantie naar Nederland”, zegt ze dan tegen haar Portugese kennissen. Eenmaal terug in haar flat boven het Hoekhuis heeft Lenie de eerste dagen de neiging om de bomen te kappen. Ze mist het vrije zicht op de zee en het buitenleven van Portugal. Toch zou ze nergens anders willen wonen dan in Amsteldorp. “Het is hier zo groen en je kunt hier prachtig wandelen als oudere.”

Irene Peters, mei 2015