Terug naar het menu


...en toen heb ik heel hard geschreeuwd tegen hen en dacht bij mijzelf als zij bovenaan de trap is dan sla ik haar met mijn stok.

Mevrouw A. C. Munnik- van der Meulen

Naar aanleiding van de overval door een man die zich voordeed als een meteropnemer van Liander in de Starrenboschstraat en de gesprekken in de buurt daarover kwam het verhaal van de "bijna-overval" op mevrouw Munnik- van der Meulen via via mij ter ore. Maar natuurlijk wil Zenazoekt! het verhaal uit eerste hand horen en daar stemde 87-jarige mee in. Eén van haar zoons zal bij het gesprek aanwezig zijn.

Mevrouw Munnik is 41 jaar geleden na 26 jaar in de De Retiefstraat te hebben gewoond verhuisd naar De Peerelstraat in Amsteldorp. Totdat zij nieuwe bovenburen kreeg in Oost had zij er altijd met veel plezier gewoond. Het "ongedierteprobleem" bij de nieuwe buren deed destijds uiteindelijk alle andere buren op de trap verhuizen, zegt mevrouw Munnik en zij en haar gezin kregen een woning in ons dorp.

Ook hier ging mevrouw Munnik zich thuis voelen, de buurt was schoon en netjes. De woning met eigen opgang en geen buren boven zich voldeed zeker aan haar wensen. De tevredenheid over de wijk is met de jaren minder geworden.

Moeder en zoon geven aan dat de buurt de laatste jaren vreselijk achteruit is gegaan. Vroeger werden toekomstige bewoners gescreend door de gemeente zegt mevrouw Munnik. Volgens haar zoon werd je geselecteerd waarbij gekeken werd naar je financiële situatie en of je wel schoon en netjes was. Dat gebeurt nu niet meer en vooral de niet goed onderhouden tuinen in de buurt zijn een doorn in hun oog. Het vele onkruid zou verwijderd moeten worden, vind mevrouw Munnik. In de begintijd van Amsteldorp zou dit niet gekund hebben zegt zij. De gemeente onderhield de hagen rond de tuinen en er waren regels voor de bewoners hoe een tuin er uit behoorde te zien. "Een tuin was een tuin," zegt haar zoon, "geen opslagplaats van troep." Zijn moeder beaamt dat en zegt dat ook een konijnenhok of fiets niet was toegestaan in de tuin. Wasgoed diende binnen het balkon gedroogd te worden en iedereen maakte zijn stoep schoon en sneeuwvrij.

Nu doen veel mensen dat niet meer, ook haar eigen buren niet en alhoewel de sneeuw lastig voor haar is wil zij de buren hierover niet benaderen. Het contact met de buren is goed maar het is niet de bedoeling dat ik daar om moet vragen, dat moet uit henzelf komen, zegt zij. Volgens mevrouw Munnik maakt het onkruid van de buren verderop het haar zelfs onmogelijk om met haar rollator over de stoep naar de container te lopen.

Behalve over de tuinen hebben wij het ook over het flinke optreden van mevrouw Munnik afgelopen zomer tegen twee dames die haar woning wilde betreden. De bel ging om negen uur, vertelt mevrouw Munnik en ik verwachtte mijn hulp van de thuiszorg. Zonder te kijken deed ik open en toen stond er opeens een jonge vrouw op de trap en beneden bij de deur stond nog een vrouw. Ik vroeg wat zij wilden en het antwoord was: "Iets vragen". Ik antwoordde dat dat mocht maar dat zij wel naar beneden moest gaan. Dat gebeurde niet en toen heb ik heel hard geschreeuwd tegen hen en dacht bij mijzelf als zij bovenaan de trap is dan sla ik haar met mijn stok. Godzijdank was dat niet nodig, vertelt mevrouw Munnik. Direct daarna arriveerde de hulp van de thuiszorg en heb ik een "wagentje van 5x8" (nu 112) gebeld. De agenten waren trots op mij en hebben alle gegevens genoteerd. Ter aanvulling zegt zij, de vrouwen een dag eerder vanaf haar balkon om de hoek te hebben gezien. Toen zwaaide zij naar haar. Ook de rode auto waarmee zij vertrokken had zij al eerder gezien. Helaas heeft zij nooit meer iets over de zaak gehoord.

Een paar jaar eerder liep het minder goed af met mevrouw Munnik. Zij liep toen op klaarlichte dag door de Roosendaalstraat met stok en handtas toen een voorbij fietsende man haar tas uit haar hand trok. "De tas was een cadeau geweest van één van haar zoons en schoondochter en het verlies viel haar zwaar," zegt zij. Om hulp roepen had zij niet gedaan, het was gebeurt voordat zij zelf kon beseffen wat er aan de hand was. "Gelukkig ben je niet gevallen," zegt haar zoon en benadrukt nog dat zijn moeder twee maal gestraft werd destijds. Want naast de schrik en de schade moest zij bovenop de leges van een nieuwe identiteitskaart ook nog een boete betalen vanwege het verlies, zegt hij. En dat is de omgekeerde wereld volgens hem.

Senna, februari 2011