Terug naar het menu


Ik was van plan om vijf jaar
te blijven en nu woon ik hier
al 62 jaar.

Van Brabant naar Amsterdam

Jo uit de Dulongstraat is één van onze bewoonsters op leeftijd, vol met verhalen van nu maar vooral ook van vroeger. Een aantal van haar verhalen kunnen jullie de komende tijd hier lezen.

Jo en haar man woonde in Breda tot haar man als vertegenwoordiger bij Unilever overgeplaatst werd naar Amsterdam. Jo vertelt dat haar man niet wilde maar na twee weigeringen voor andere standplaatsen was het niets anders. Haar man ging vooruit en een tijdlang woonden zij gescheiden, hij in pension in Amsterdam op een kleine kamer met een bed, een stoel en een tafeltje aan de muur. Zij in een ruim huis in Brabant. Eén keer per week en later één keer per veertien dagen zagen zij elkaar. Na twee jaar belde haar man en zei:
"ik wil weg hier, ik wil naar huis."

En Jo vertelt: het pension was van een ongetrouwde moeder met dochter. Niet dat dat wat uitmaakt maar die dochter kwam tussen de middag naar huis en dan verkleedde zij zich. Zodra ze iets ander aan had, riep zij: mama, meneer B. hoe staat dit? En dat deed ze dan 4,5 keer achter elkaar. En dan moest ze hollen om weer op tijd op kantoor te zijn. En
's avonds gebeurde weer hetzelfde. Mijn man zei: "ik word gek van die wijven. De hele dag lopen ze zich te verkleden. Ik wil mijn voeten onder mijn eigen tafel steken."


Unilever wilde zijn vertegenwoordiger echter in Amsterdam houden en dus zat er voor Jo niets anders op dan naar Amsterdam te vertrekken. Samen in het pension was geen optie maar via familie lukte het om twee grote zolderkamers met gebruik van keuken te huren in de buurt van de Stadionweg.

Het was afschuwelijk, hij liet alles aan mij over. Ik moest maar zien wat ik mee kon nemen naar Amsterdam. Maar ja, als je een kast van een huis hebt in Brabant zie dan maar eens waar je alles zo één, twee, drie laten moet als je op kamers gaat in Amsterdam.

Jo kijkt de kamer rond en wijst de meubels aan die ooit in het grote huis in Brabant stonden. Uiteindelijk zorgde Unilever voor bemiddeling van een eigen woning en kwam Jo in de Dulongstraat in Amsteldorp terecht.

Maar ik ben een echte Brabantse hoor, in hart en nieren en dat blijf ik ook. Ik was van plan om vijf jaar te blijven en nu woon ik hier al 62 jaar. De stad heb ik leren kennen door heel veel te wandelen. Toen we hier pas woonden stonden wij iedere zondag om 6 uur op en liepen wij langs alle grachten en singels. Totdat de huisdokter zei: als je de stad echt wil leren kennen moet je elke dag met een andere tram gaan. En dat heb ik toen gedaan.



Jo vertelt verder over het werk van haar man, net na de oorlog, toen nog in Brabant.

Hij had een heel groot rayon daar, soms fietste hij wel 75 km per dag dwars door de bossen heen. En alles was nog op de bon. Je had bonnen voor brood, voor boter, voor vlees...voor van alles eigenlijk. En al die bonnen moesten bij bestelling geteld worden. Soms was hij tot twee uur 's nachts met zijn bestelling bezig maar 's morgens om 7 uur zat hij al weer op de fiets. Auto's waren er toen niet meer. Alles was in beslag genomen.

Pas hier in Amsterdam kon de man van Jo zijn fiets verruilen voor een Solex. Unilever was het eerste bedrijf dat de beschikking kreeg over 5 Solexen. De kwaliteit was soms wat twijfelachtig volgens Jo, en zij vertelt over die keer dat het mis ging.

Ik weet nog goed dat hij op een avond maar niet thuis kwam, het was inmiddels 7 uur. En ik dacht waar zit die vent toch. Hij lustte nog wel eens een borreltje en ik dacht, die zit zeker in de kroeg op de hoek. En toen kwam hij er net aan en zei: wat ik nou heb. Ik rijd op de brug van Muiden en opeens gaat de helft van mijn brommer naar voren en de rest bleef staan...

Na nog heel wat natte en koude ritten door Amsterdam en omgeving kreeg haar man uiteindelijk een auto van de zaak. Dan zegt ze:"Ja, het was een harde werker, mijn man. Een werkezel, ik kan niet anders zeggen. Zijn werk kwam op de eerste plaats, dan hijzelf en ik kwam daar nog eens achteraan. Het was een goeie vent maar verder is daar ook alles mee gezegd. Kijk dat is 'm." Ze wijst de foto aan in de kast.

Senna, mei 2011