Maggie

Maggie van Wouwe houdt van álle bloemen

(ook van geraniums!)

‘Mijn vader was tuinier in de buurt van Hoorn, hij gaf les aan tuinbouwschool, ik denk dat dáár het zaadje is geplant’, zegt ze.

Maggie

 

Als er iemand is die na haar pensioen hyperactief is in de buurt, dan is het wel Maggie van Wouwe, de opgewekte coördinator van de Groene Vingers die al sinds 1994 in Amsteldorp woont. Ik kom haar altijd tegen in de buitenlucht. Tot ze me onlangs uitnodigde voor een kopje thee bij haar thuis. Dit gesprek vond plaats nét voor de corona crisis uitbrak.


Maggie van Wouwe is niet iemand die je achter de geraniums zou verwachten… ‘Joh, integendeel!’ zegt ze. ‘Ik ben dól op alle bloemen, dus ook op geraniums!’ Ze staan zelfs boven, voor het raam van haar woning, in hartje Amsteldorp. Een van de pluspunten van de woning die ze in 1994 met man en dochters betrok was de achtertuin. De lente moet nog losbarsten als we elkaar bij haar thuis spreken, dus veel is er nog niet in haar tuin te zien. Op tafel in haar woonkamer staat een bos rozen en hier en daar een enkele bloem. Ze houdt van bloemen in de Japanse stijl, vertelt ze: één bloem, een paar takjes in een elegante, sobere vaas.


Boeken
‘Wil je groene thee?’ vraagt Maggie vanuit de open keuken in haar ruime woonkamer. ‘Nee, doe maar iets met een smaakje,’ zeg ik. Ik kijk nog eens even rond. Houten vloer, sobere en elegante meubelen, aan één wand boekenkasten (‘Boven staat nog veel meer.’).  Het verbaast me niet dat het hier netjes is: Maggie heeft een opgeruimde aard. Het enige wat een tíkje scheef ligt op het onderstel van de salontafel is een vuistdikke biografie van de Amerikaanse schrijfster Susan Sontag (1933 – 2004) door Benjamin Moser. Behalve hyperintelligent komt Sontag in het boek naar voren als onaangenaam voor haar omgeving. ‘Ja hè,’ bevestigt Maggie terwijl ze een kop thee voor me neerzet. ‘Dat valt mij ook op. Een scherpzinnige schrijfster blijkt dan een vervelend mens te zijn… Nu ik me daar overheen heb gezet vind ik het boek erg interessant, het geeft een mooi tijdsbeeld.’
Lezen vindt ze heerlijk, ze houdt van de boeken van Arthur Japin en heeft ‘alles’ van tuinschrijver Romke van der Kaa (‘staat allemaal boven’) verslonden.

 

Liever groen dan beton

Waar ze ook met haar man Hans naar toe gaat op vakantie – of het nu Verona is of in Parijs - ze bezoeken overal tuinen om te kijken wat er groeit en bloeit. Waar komt haar liefde voor het groen vandaan? ‘Mijn vader was tuinier in de buurt van Hoorn, hij gaf les aan tuinbouwschool, ik denk dat dáár het zaadje is geplant’, zegt ze. Ze noemt zichzelf een ‘buitenzitter’, is dol op haar tuintje bij Amstelglorie. Het is een siertuin. Er bloeien voornamelijk bloemen, maar inmiddels staan er wel een peren- en een appelboom. Spruitjes heeft ze er ook geoogst en de groei van de rode kool vond ze ‘heel aardig’ om te zien. Maar de bloemen zitten in haar hart. Helaas kan haar man niet vaak mee vanwege zijn hooikoorts.


Het voelde meteen vertrouwd toen ze in dit huis in deze straat kwam wonen, vertelt ze, het was meteen een thuis: ‘Een rustige straat is het, maar ik merkte ook dat het heel makkelijk was om contact te maken met bewoners in Amsteldorp.’ Heel anders dan de buurt waar ze hiervoor woonde. ‘We kwamen van de Burmanstraat, één van de zijstraten van de Wibautstraat. Destijds, begin jaren negentig heb ik het dan over, hingen er bij de metro allemaal alcoholisten rond. Niet ideaal als je twee jonge dochters hebt. Ik woonde tussen het beton en als ik dan vanuit mijn werk (ze was als psycholoog verbonden aan een instituut) alvast ging kijken hoe de verbouwing van deze woning verliep, dan voelde ik me kiplekker, hier hoorde ik gewoon vogels fluiten!’

Als ze haar wooncarrière in Amsterdam nog eens overdenkt, beseft ze dat ze in de loop van de jaren steeds meer naar het Oosten is opgeschoven. Haar eerste adres was bij het centrum, Prins Hendrikkade, toen ging ze naar de Lepelstraat (waar haar eerste dochter werd geboren), daarna volgde de Burmanstraat (tweede dochter) om te eindigen in Amsteldorp. En hier gaat ze nooit meer weg. Tot vreugde van de Groene Vingers!

 

Een groen hart

Hoe kwam ze bij de Groene Vingers terecht? ‘Ik liep in 2007 zo’n beetje tegen mijn pensioen aan,’begint ze. ‘Ik had ruimte en vooral zin om aan de slag te gaan met het groen in de buurt. Een tuin opruimen, inrichten, onkruid wieden, snoeien… ik vond het allemaal heerlijk.’ De Groene Vingers stonden in 2007 nog in de kinderschoenen, het idee om tuintjes van bewoners die het zelf niet (meer) konden te laten onderhouden door vrijwilligers was er al wel maar moest nog vorm krijgen. Groene Vingers is een tuininitiatief in Amsteldorp dat (financieel) wordt ondersteund door het stadsdeel en twee woningbouwverenigingen: Ymere en Rochdale. Iedere vrijwilliger ontvangt een vergoeding en de eigenaar van de tuin waar de vrijwilliger in werkt betaalt een (kleine) vergoeding. Maggie die als vrijwilliger in de tuinen werkte – en al snel opviel door haar sociale en opgeruimde karakter - werd niet veel later gevraagd om een coördinerende rol op zich te nemen. Daar moest ze over nadenken. Haar hart lag vooral bij het tuinieren, zegt ze. ‘Maar ik dacht ook: ja, coördineren, ik kan het wel. Ik deed het ook al in mijn werk en als ik maar betrokken kan blijven bij de tuinen, dan doe ik het.’

En ik als vrijwilliger kan beamen dat Maggie het allemaal met verve doet: vrijwilligers coördineren, roosters maken, financiële verantwoording afleggen. Ze heeft een goed overzicht.

 

Dat overzicht komt haar ook van pas in een andere hobby: breien. Ze noemt het ‘meditatief en magisch. Je hebt een bolletje wol, je gaat er mee aan de slag en op een gegeven moment komt daar een aardbeienmutsje uit. Ik heb het ook met taarten bakken. Je hebt boter en meel en fruit en dan krijg je taart.’ Maggie ziet het wonder ook heel duidelijk in de natuur. De lente komt en alle bloemen komen uit hun knoppen. Ook de geraniums!


Hella de Groot, maart 2020

 

Ze noemt zichzelf een ‘buitenzitter’

Contact

 

 

E-mail: amsteldorpactief@gmail.com

Telefoon: 06 273 014 04

Facebook: Amsteldorp Actief